Michael Kiwanuka – o podejściu do tworzenia muzyki [WYWIAD]

Michael Kiwanuka

Michael Kiwanuka to artysta, który swoją muzyką nie tylko zapewnia ludziom rozrywkę, ale też wykorzystuje ją do tego, aby mówić o rzeczach dla niego istotnych. I trzeba przyznać, że łączenie poważnych tematów z melodią, która porusza do tańca, wychodzi mu znakomicie. Choć na swoich koncertach gromadzi tłumy, a rzesza jego fanów wciąż się powiększa, Michael jest skromnym chłopakiem. Przekonałyśmy się o tym w trakcie rozmowy, którą miałyśmy okazję przeprowadzić podczas wizyty artysty we Wrocławiu (Michael Kiwanuka wystąpił na festiwalu WROsound).

[Magda Rogóż/Katarzyna Janik/TDGM]


Lou Doillon – about a new record, a need for change and being an outsider [INTERVIEW]

Lou Doillon

There are such interviews that we don’t plan. The opportunities to make them appear unexpectedly and we are very eager to take the chance. From our experience, it appears that these unexpected conversations provide great experience, sometimes even better that the ones we’ve been dreaming of fo a very long time. They give us a lot of satisfaction and let us meet extraordinary people. One of them would be Lou Doillon with whom I spoke on the phone one day. After this conversation I could say I was definitely unsatisfied – because of the very short time and the form of the interview.  Lou is definitely that type of person who I’d love to meet personally. What was our conversation about? You’ll find out from the interview below.

TDGM: You’ve just released your third album, „Soliloquy”, but before we talk about it I’d like to ask about the feelings related to writing the next record. Usually with the second one there is some kind of pressure as the audience has some expectations after the debut. Is it easier with recording the third one?

Lou Doillon: Well, there’s still a time you get the pressure on the third one. And I do love a little bit of pressure so I’m getting very worried for the fourth one. That there are no more stories about it. With the first one they say: „Ohh, it’s the first one!”, with the second: „Ohh, it’s the second one!” and with the third… Well, usually if you manage to make the third, normally you can make the fifth. That’s the kind of story going on around.

I’ve always loved the idea of starting back from scratch. So when I did “Places” the fun to go to “Lay Low” was to actually break the mould and do something new. So for „Soliloquy” was the same thing. I was thinking how do I break the mould and I had two options. I could go even further in the direction in which I was with “Lay Low”. It was to literally make music – it was just my voice and the guitar. And I thought that this I could do by myself so maybe it’s more exciting to collaborate. And maybe it’s exciting to collaborate with different people. So that I confront my ideas to the other points of view, other energies and other ways of working.

It was very dangerous and very frightening to work with more than one producer. Because mostly I was always working with one person, with one energy and in one studio. It was a bit schizophrenic and slightly dangerous to be working with different people and in different studios, all at the same time and letting them do some of the work and trusting loads of new people in a way. That was a challenge, but the challenge that I chose.  

TDGM: So what exactly stood behind this change in approach and what impact did it have for the process and the final shape of the record?

Lou Doillon: Normally what I do is I write the song with acoustic guitar, I do a demo where I record the acoustic guitar, my song, the melody, the lyrics and then I give it to someone so that they can kind of change it the way they want to or destroy it a bit. With this album once I had written all the songs I realised that I wanted to go to the studio by myself and to understand all of the songs before even giving them to a producer.

II thought I want every song to stand by itself in a way. So I went to the studio just with Nicolas Subrechicot – one of my producers and with François Poggio, my guitarist and I decided to work around every song like if it was a song by itself. Not as a part of an album. I wanted every song to have its own heartbeat and be its own person. And once I had all those demos they were so different one from the other that I realised that it was going to be hard to find a producer who would like all of those songs. That actually it was maybe gonna be a bit like a menu à la carte where suddenly someone’s gonna pick some songs.

I started meeting producers and every producer I met liked the different song and I thought: „Shit, how am I gonna find one who’s gonna like them all?!”. And I thought that maybe because I am the creature of extremes and in me there is a dark side and a sunshine side, I should ask every person I want to work with to choose a song and work on it. That’s how I started to work on a couple of songs with Benjamin Lebeau and on a couple of songs with Dan Levy. And then I realised I had some songs that I didn’t want to be for Dan or for Benjamin so I gave them to Nicolas and myself for us to move on. Then there was “It’s you” that I wanted to give to Cat Power for her to do the production she wanted to do.

It actually happened kind of by itself without me having a real reflection about it. But this album is maybe the closest album I’ve ever done to me in a sense that it’s all of my paradoxes put together. I don’t think there was one producer who could understand all of the different sides that I can have.

TDGM: After releasing your second album you said that you had to create a new innocence as you had lost it with releasing a debut album. Was it the same with your third album?

Lou Doillon: Yes, absolutely. I think I need to change the process all the time otherwise I get bored. So I think that changing the way that I would write, do demos and work with producers was very new to me and that was a challenge also. I wanted to know am I able just even to produce a song. Am I able to have a vision. Am I able to tell musicians exactly what I want. Am I able to stand in front of a producer and say: “No, I don’t like that and I want it differently”.

I wanted to find my limits in a way and also to be able to stand by what I do and to decide that I couldn’t hide anymore. And I didn’t want to hide anymore. And if you like this album, then I’m very proud. And if you don’t, I absolutely stand by it cause this is exactly the album I wanted to do.

TDGM: I liked it a lot! I’ve listened to it a couple of times before our conversation and I’m impressed. I noticed that you play with meanings. For example when it comes to the album title. What does “Soliloquy” mean to you? How would you explain it?

Lou Doillon: One side of a title is that when you work in a creative field the only guide you can have is yourself in a way. When you work as a doctor for example you do a good operation or a bad operation. There’s no in between. When you write a song you’ll never know. It’s a good song for some people and it’s a bad song for other people. It’s very abstract. The only judge in this abstraction is your second voice. It’s the other person in you. And when I write the only judge that I allow in the room is my second voice.

On the other side what I like about the idea of the title “Soliloquy” was the idea of it being theatre related. It makes me think of Shakespeare’s “Hamlet” and the fact that we are constantly stopped by ourselves. Sometimes I need time by myself to understand things, I need time to process things, I need time to get ready to do stuff.

So this idea of being inner reflection and at the same time the idea of some kind of an audience makes there’s humor in that title in a sense. It does engage a public, it engages drama, it engages performance. I thought that was nice for me and for my audience to be a sense of fun, a sense of a character. I don’t want people to listen to me, or people to come to my concerts and thinking that this is all about me. It’s a play. All of this is a play. Of course there is also a form of distance otherwise it would be very uncomfortable for me and for everyone.

TDGM: So who do you talk the most to with this album – yourself or the audience?  

Lou Doillon: I think it’s really to the audience in a way. To all of us. I love transmission. If I can transmit something that’s when I’m the happiest. I know that I’m very happy on stage because I’m able to talk to people and to relate to them and their stories. It’s a great mission to have. I’m very proud of that.

When I write a song like “Jealousy” I’m happy to write it because it makes me laugh to say that I’m a jealous person and I can be jealous of everything because of my low self-esteem at time. But when I sang in front of an audience I used to dedicate it to all the jealous girls in the room and I had all the girls screaming “Thank you!” because they were feeling jealous also and suddenly they felt less lonely.

Once when I was doing a concert in San Francisco there was a guy who screamed: “This is unfair! I’m a jealous guy too!”. So it’s for guys and girls, it’s for all of us. And I think that for us, for artists, to be on stage isn’t to be a superhero. When we’re put on stage, when we’re under the lights it’s our mission also to talk about how fragile we all are.

TDGM: Music ia a very universal language. I have an impression that English is as much universal to you as music. In one of the interviews you said that English is a language of feelings. Many people would disagree saying that French is a language of love…

Lou Doillon: I would say that for me English simplicity is a quality. Within French simplicity in writing is not really a quality. It’s a very beautiful complicated language which requires rules and tools. And that’s why I love English pop or English rock’n’roll which is often very simple.

Another thing is that English is genderless. French language is divided between feminine and masculine. And when I sing, I like the idea that I’m not sexual anymore. That I’m much a man and a girl and I could be singing to a man or a woman, you’ll never know. When I sing “It’s you” no one will never know if I’m talking about a man or a woman.

If I was writing it in French I would denounce myself straight away. Saying “I’m in love” in French you say “Je suis amoureuse” if you’re a girl or “Je suis amoureux” if you’re a boy. And in a way I love the mystery and simplicity of English pop or rock’n’roll writing. It’s really what I enjoy as a musician.

TDGM: That’s true – there’s some kind of universality and mystery at the same time. It’s a little bit like being a part of the group and at the same time not being. The reason I mention it is that you said once that for musicians, you’re an actress. For theatre people, you’re a model. For models, you’re a dilettante. For the French, you’re English. For the English, you’re French. You said that this is a great place to write from, because you’re never a part of the club. Does it bother you anyway?

Lou Doillon: I’m sure that I did at many times. Today when I’m tired or weak that’s how I know that I feel this way. In such moments there’s the desire of belonging. But I’ve been an outsider all my life and I think I’m actually quite happy about it.

When I feel good I’m extremely proud to be an outsider. When I’m a bit tired and have a lack of confidence I wish that I’d be a part of a group.

I don’t remember who said that but it made me laugh – “I wouldn’t like a gang I would be a part of.” And it always made me laugh because I do believe that’s true. I’m a loner that sometimes gets lonely. And at the same time because I’m lucky to be in a mixture of loads of worlds I’ve known the known and the unknown, I’ve known fame and non-fame, I’ve known wealth and non-wealth. It’s actually a very lucky place. There’s a few people who’ve been blessed like I have been to able to learn so much from so many different people.

[Magda Rogóż/TDGM]

Menippe – o muzyce i Mysłowicach [WYWIAD]


Pisząc o Menippe, obok nazwy grupy można wyklikać na klawiaturze słowo „rap”, owszem. Lepiej jednak wystukać „eksperymentalny rap”. Samym „rapem” można bowiem chłopaków zwyczajnie nie docenić, zwłaszcza jeśli porównać ich twórczość do tego, co dzieje się aktualnie na polskiej rap scenie. Ich muzyka nie jest łatwa w odbiorze, sami to przyznają. Na szczęście nie wszyscy uznają za godne uwagi wyłącznie to, co liczy sobie na YouTube’ie dziesiątki czy setki tysięcy wyświetleń – na scenie jest również miejsce dla mniej nośnej komercyjnie, ale nadal świetnej muzyki. I głównie o niej przeczytacie w poniższym wywiadzie.

TDGM: Co Was urzekło w Menippe, że postanowiliście nazwać Wasz skład jej imieniem? Jej poświęcenie? To, że jej zwłoki zostały przemienione w kometę? Dlaczego właśnie Menippe?

Mah: Trafiłem na Menippe, kiedy z nudów czytałem sobie encyklopedię – miałem kiedyś taką zajawkę, za małolata. Słowo „menippe” samo w sobie ładnie wygląda. Do tego jeszcze znaczenie i historia, która odnosi się do imienia greckiej bogini. Owa bogini wraz ze swoją siostrą przebiły sobie krtań tkackim czółenkiem. Poświęciły w ten sposób siebie, aby uchronić swój lud od zarazy. Jest w tym pewien romantyzm. Poświęcenie dla wyższej sprawy – to jest jakiś rodzaj piękna. Na swój sposób potrafię odnieść to do tego, co robimy.

TDGM: To znaczy?

Mah: Jest bardzo dużo rzeczy i spraw, które poświęcamy dla muzyki. To jest cała masa różnych różności, które bardzo rzadko ktoś dostrzega. Jedną z najcenniejszych rzeczy, jaką zostaliśmy obdarowani, jest czas. My sporą część tego czasu poświęcamy muzyce, często kosztem swoich najbliższych. To jest właśnie poświęcenie, choć oczywiście wynika z naszego wyboru. Cała masa najróżniejszych niby drobnostek zbiera się ostatecznie w całkiem pokaźną całość. Nie chcę, żeby ktoś teraz sobie pomyślał, że jestem marudny i narzekam, bo tak nie jest. Robię to, co robię, bo bez tego nie umiem, a przy okazji wierzę w to, że do kogoś to trafia. To jest dla mnie pewna forma relacji, chęć nawiązania kontaktu.

TDGM: Jest coś konkretnego, co chcecie przekazać innym ludziom poprzez swoją twórczość, czy ta forma ekspresji ma służyć wyłącznie Wam?

Arbuziński: Nasza muzyka jest swego rodzaju autoterapią, ale służy i nam, i tym, do których trafia. Jest to też forma wyrażania siebie oraz archiwizowania pewnych emocji.

Mah: Ja tylko chciałbym dać ludziom trochę piękna i uśmiechu.

TDGM: Arbuz, muzyka czy słowa?

Na dzisiaj, na tę chwilę muzyka. Jutro może słowa. I tak na zmianę.  

TDGM: Mah, słowa czy muzyka? 

Słowa, bo nieustannie mnie fascynują.

TDGM: „Pangea” z 2006, „Kot w butach” z 2011, „NightWalk” z 2014, EP-ka „Novum” z 2016 i „Bąbony” oraz specjalna EP-ka „Odpal Projekt” z 2018 roku. To Wasza kompletna dyskografia?

Arbuziński: Po drodze były jeszcze mniejsze projekty, np. mój instrumentalny o nazwie Swarshala. Jeszcze wcześniej, w 2000 roku, KLS (Kilka Słów), które tworzyłem z bratem. Oprócz tego „ŻDJU” („Żyjesz dzisiaj, jutro umierasz”), krótka EP-eczeka z dosyć charakterystyczną jazdą. Najfajniejszym wydawał mi się być projekt o nazwie Tururap Akurat, który stworzyłem z Adamem – zrobiliśmy płytę w 7 dni, a słuchaliśmy jej cały rok na okrągło. Był też projekt J1eden – w tej muzyce było wszystko, co zrobiliśmy z Mahem, a że było totalnie abstrakcyjne, chcieliśmy to odseparować od Menippe.

Mah: Zanim skumałem się muzycznie z Arbuzem, nagrałem swoją pierwszą solową płytę. Chwilę po niej nagrałem drugą płytę, ze swoim kumplem ze szkoły. Potem robiłem rzeczy związane z tymi, które zostały wymienione wyżej przez Arbuza.

TDGM: Czy „Pangea” jest do namierzenia w sieci? Jest sens w przekopywaniu się przez internet w poszukiwaniu tego materiału? Czy ukryliście go przed światem?

Arbuziński: (śmiech) Jest ukryty. Mam go gdzieś na dysku na starym pececie. Jak dzisiaj tego słucham, to wiadomo – pewnych rzeczy lepiej nie wpuszczać do internetu. Chociaż na „Pangei” są dobre numery. Wtedy w tym była siła, bo na jednej płycie można było usłyszeć wszystkich, którzy wówczas tworzyli tę bandę. Każdy miał inny styl, każdy był autentyczny i wyrazisty.

TDGM: Przyznajecie, że Mysłowice mają wpływ na Was i na Waszą muzykę. Czy to miasto jest dla Was ważne?

Arbuziński: Mysłowice mają na mnie bardzo silny wpływ. Z jednej strony są piękne, stare. To miasto złotych strun i świetnych muzyków. Z drugiej jednak są okropnie zaniedbane, zgaszone, wymarłe, bez pomysłu na jutro. Jest w Mysłowicach coś specyficznego, czego nie ma nigdzie indziej. Jakiś smutek, jakaś psychodelia na ulicach. To miasto mogłoby być piękne. Ma piękną muzyczną historię, ludzi z zajawką, ale wydaje mi się, że Mysłowice umarły.

Mah: To miasto potrafi tak wymęczyć, że jedyne o czym marzysz, to żeby stąd uciec. Kiedy jednak się to już uda, zaczynasz tęsknić i marzyć o powrocie. Urodziłem się w Mysłowicach, tutaj był każdy mój pierwszy raz – tego nie da się z siebie wymazać.

TDGM: Czy jeśli Wasza muzyczna kariera rozwinęłaby się na tyle, że konieczna byłaby wyprowadzka do dużego miasta, byłaby to dla Was trudna zmiana?

Arbuziński: Przeprowadzka raczej nie wchodzi w grę – bardzo lubię swoje życie w tym miejscu. Poza tym, do większego miasta, np. do Warszawy, można śmignąć pociągiem, załatwić konieczne sprawy i wrócić.

Mah: Mógłbym zmienić lokalizację, oczywiście na taką, która niesie ze sobą jakąś perspektywę. Życie na walizkach nie jest mi straszne, do tego to zawsze jakaś przygoda. Na pewno bym jednak tęsknił.

TDGM: A Wy w ogóle chcielibyście zrobić karierę muzyczną?

Arbuziński: Wolałbym zachować swój rytm, ale też zdobyć fajnych odbiorców naszej muzyki, grać w fajnych miejscach, ładować się dobrą energią i ciągle robić utwory tak, żeby miały coś do przekazania, były ważnym zapisem. To może nie kariera, ale ścieżka, po której chciałbym chodzić. I po której idę.  

Mah: Kariera? Nieco dziwne słowo. Nazwałbym to raczej drogą, a na niej ciągle jesteśmy. Idziemy dalej, czas pokaże, gdzie zajdziemy.

TDGM: Czym jest dla Was muzyka i jej tworzenie?

Arbuziński: Zajmuję się robieniem muzyki od czasów przedszkola. Pierwszy kaseciak – zamykałem się w pokoju ze swoim setem. To były pierwsze próby – śpiewałem wszystko, co miałem w głowie, a skrecze robiłem na magnetofonie szpulowym. Potem były czasy podstawówki – dostałem pierwszy program do edycji dźwięku, nazywał się Sound Forge 4.0. Pierwsze pętle perkusyjne dostałem przypadkiem, na jakiejś płycie. Wtedy właściwie wszystko się zaczęło. Swój pierwszy jakiś tam album zrobiłem, mając 13-14 lat. Tworzenie muzyki to dla mnie totalna przyjemność. Nie ma niczego piękniejszego od zrobienia dobrego utworu i słuchania go później w kółko, cieszenia się tym, co się stworzyło.

Mah: Muzyka to twój przyjaciel, któremu możesz opowiedzieć wszystko, dosłownie wszystko. Biała kartka papieru to twoje miejsce, w którym możesz powiedzieć to, czego nie umiesz powiedzieć w inny sposób. Wyrzucasz coś z siebie, bo już za długo w tobie siedzi. Czasem musi posiedzieć dłużej, czasem moment, a czasem może i całe twoje życie, żeby w końcu się wydostać. Moment, w którym stajesz przed mikrofonem i słyszysz muzykę wraz z tym, co do niej mówisz, jest taki sam jak moment, w którym poznajesz cudowną dziewczynę, w której się zakochujesz – musisz ją poznać, a potem chcesz (z) nią żyć.

TDGM: Czy Męskie Granie Young 2019 postrzegacie jako szansę na rozgłos?

Arbuziński: Piękne jest to, jak ludzie dookoła – znajomi i mniej znajomi – zareagowali na informacje o tym konkursie. To, ilu ludzi zagłosowało i głosuje, jest bardzo mobilizujące. Z drugiej strony jest tak, że mamy świadomość tego, ile musimy włożyć pracy w to wszystko. Tworzymy muzykę, która nie jest łatwa w odbiorze, ona nie trafia do tłumów. Jesteśmy ambitni i żaden szit u nas nie przechodzi. Stale pracujemy nad stylem i jego perfekcją.

Mah: Na pewno jest to kolejne doświadczenie, kolejny krok. Zobaczymy, co ze sobą przyniesie. To bardzo miłe, że w ogóle znaleźliśmy się w tym konkursie.

TDGM: W jednym z wywiadów powiedzieliście, że ewentualny występ na OFF Festivalu jest Waszym małym marzeniem. A jakie jest Wasze największe marzenie związane z muzyką?

Arbuziński: Chciałbym kiedyś się obudzić i wiedzieć, że nasza muzyka trafia do dużej ilości dobrych ludzi. Chciałbym grać w pięknych, ciekawych miejscach, między artystami, których  muzyki sam z chęcią bym posłuchał.

Mah: Chciałbym dożyć chwili, kiedy będę miał, powiedzmy, 50 lat na karku i dalej będę robił to, co kocham.

TDGM: W tym samym wywiadzie wspomnieliście o koncertach w areszcie śledczym. Jeden już zagraliście, w Mysłowicach. W wywiadzie użyliście jednak liczby mnogiej, zatem przed Wami kolejne, tak? Również w Mysłowicach?

Arbuziński: Zagraliśmy w areszcie śledczym w Mysłowicach. Przed nami jeszcze koncert w więzieniu w Katowicach.

TDGM: Jak doszło do tego przedsięwzięcia? Jaki jest zamysł tej inicjatywy?

Arbuziński: Naszym pierwotnym pomysłem było granie w różnych placówkach. W międzyczasie, zupełnie przez przypadek, odezwała się do mnie osoba, która jest odpowiedzialna za takie przedsięwzięcia w mysłowickim więzieniu, no i poszło.

TDGM: Jak wrażenia po pierwszym koncercie w tak nietypowych okolicznościach?

Arbuziński: Czułem totalną pokorę. Czułem inne niż zwykle znaczenie słów Maha, słyszałem inny charakter swojej muzyki – to wszystko rezonuje tam inaczej. Możliwość grania w tak trudnych miejscach otwiera świadomość, dzięki temu możemy patrzeć na naszą twórczość wielowymiarowo.

Mah: To było emocjonalnie bardzo intensywne przeżycie. Wchodząc tam, nie miałem pojęcia, jak to wszystko zostanie odebrane. Bo niby jesteś przyzwyczajony do tego, że ludzie na ciebie patrzą i ciebie słuchają, ale tam odczuwa się to znacznie silniej. W pewien sposób człowiek odkrywa siebie na nowo.

[Katarzyna Janik/TDGM]

LP – o „Heart to Mouth”, pisaniu piosenek i byciu wzorem do naśladowania [WYWIAD]


Wywiad z LP to jeden z tych, które widnieją na naszej bucket list. Czekałyśmy na taką możliwość prawie dwa lata, jednak do tej pory zawsze pojawiało się coś, co krzyżowało nasze plany. Z artystką udało nam się w końcu spotkać podczas jej ostatniej wizyty w Polsce – z okazji promocji najnowszej płyty, pt. „Heart to Mouth”, która ukaże się 7 grudnia. I to właśnie nowy krążek LP był głównym tematem naszej rozmowy.

[Magda Rogóż/Katarzyna Janik/TDGM]

Heidrik – about being an artist and his newest record [INTERVIEW]


There are many forms of self-expression. And there are many artists for whom one form is just not enough. Heidrik, a very talented artist from Faroe Islands is one of them. He’s already known as a painter, director and a musician. Quite recently he has signed a contract with Polish label – Fonobo Records, which will release his newest album „Funeral” in October this year. Heidrik intrigued us with his sensitivity, consequence and… playing ukulele. I couldn’t resist asking him couple of questions about his work.

TDGM: You’re a very talented person. People are thrilled by your works – as a painter, director and a musician. Is doing so many things at once related to some kind of life hunger? Like you’d love to do and try as much as possible in your life? Or maybe you’re simply a workaholic?

Heidrik: Well it’s just a form of expression for me. If I don’t express myself I feel very repressed and I get depressed. So I need to get everything out to feel free. There is so much stuff going on in my head that if I didn’t do it, I would explode.

TDGM: Everyone has a day when everything goes wrong or gets unproductive or uncreative. How do you manage with such days?

Heidrik: I feel bad if I haven’t done something whole day. Feel I wasted a whole day away. But that’s when I do absolutely nothing. I consider having a good time being productive too – it’s good for the soul.

TDGM: Being an artist is not easy. It’s a very tough business. Are there any moments that you wish to throw everything away and start with completely different carrer?

Heidrik: Yes, it’s really hard to pay your bills, because there is never enough money. I thought about getting a 9-5 job but I think I would just die. I need to work with my stuff all the time – as I said I get depressed and feel horrible if I don’t get to work with art. It keeps me sane. I just hope one day it pays off.

TDGM: What had the biggest impact on you as an artist, then? What made you take this path in your life?

Heidrik: There never was a moment when I woke up and said „I want to be an artist”. I always knew I was going to be an artist – even before I could pronounce the word „artist” properly. I was sort of born that way. It’s such a natural thing for me. Like eating, sleeping – necessary things we do to be alive. That’s how it is for me too.

TDGM: I’ve read somewhere that Ralph Kaminski presented your material to his manager and Fonobo Records. How did you meet?

Heidrik: We meet through an old friend of mine. We became good friends right away and I sent him my record and he loved it.

TDGM: Do you plan to do something together?

Heidrik: I helped him out with his next music video which we shot in April. I think it’s going to be really beautiful. He’s a very talented guy!

TDGM: What are your expectations of working with Polish record label?

Heidrik: Well, the best of course! I just hope we can get the music out to every corner of Poland and have a lot of gigs, and become rich, and famous, and buy myself a private jet plane, and a yacht, and a villa, and… joke! I just want to write and perform.

TDGM: The title „Funeral” doesn’t sound very optimistic. Why have you decided to name the record this way?

Heidrik: I was thinking about calling the album „Closure” but I didn’t think it was respectable enough. I said goodbye to a lot of things in my life on this album to be able to have more room for good things. It’s an album about letting go. Letting go of things that don’t do you good and letting go of insecurities – so you can move on with your life. About my past – and I wanted to say goodbye in the most respectable and beautiful way. And I find funerals very beautiful. A beautiful way to get closure.

TDGM: I’ve been listening to the „Funeral” lately. The melodies are quite simple, bit severe which makes
the lyrics more naked. You can’t hide behind the melody. Was it intentional?

Heidrik: Well in my past I have worked a lot with big productions with endless tracks and a whole bunch of electronic stuff. But more and more I learned to write songs I found out that better you get at writing a song (which is the core – or skeleton of a song) less production is needed. I just went back to basic and just saw the beauty in simplicity. And as you say – then the words become a big part of the music as well which was important for this album. I think lyrics are very important. If we say that the melody is the physical appearance of someone and the lyrics are the personality. Then a pretty person is not very interesting to talk to if the personality is not so exciting.

[Magda Rogóż/TDGM]